Bruno Lowagie's Online Gazette

I've just written 9 pages of a new book. If I succeed in finishing, that will be my third book. It's not about iText for a change. I'm writing a book in Dutch entitled 'Nijlpaard voor Kerstmis' ('A hippopotamus for Christmas'). It's about the year my wife and I spent in the hospital with our son who had cancer. I'm not sure if I'm going to be able to finish it because I'm reviving everything that happened whilst writing. And when I do finish it, I'm not sure if I'm going to publish it. It's a very personal story.

This is the prologue (2 pages):

Wat is de gelukkigste dag van je leven?

Als we de boekjes en reality tv mogen geloven, dan is het antwoord duidelijk: de dag van je huwelijk! De cynicus in mij zet daar toch een paar vraagtekentjes bij. Betekent dit dat het vanaf die huwelijksdag alleen maar bergaf gaat?

En ook: wat was nu eigenlijk onze huwelijksdag? Telt de dag waarop we voor de wet getrouwd zijn? Dan was dat 7 januari 1995. Ik herinner me van die dag vooral wat de ambtenaar van dienst tegen mijn schoonmoeder zei: "Madam, ik zie dat u drie kinderen hebt, en dat dit de derde is die trouwt. U weet toch dat, als de statistieken kloppen, minstens één van die drie zal scheiden?"
Dat was niet bepaald een bemoedigend begin voor ons, het kersvers getrouwde koppel. Maar als mijn schoonmoeder toen gokte dat wij dat koppel zouden worden, dan zat ze er gelukkig naast (en ze had nochtans twee kansen op drie om juist te raden).

Van mijn schoonmoeder gesproken: die zevende januari was voor haar niet geldig als trouwdag. Zowel Ingeborg, mijn vrouw, als ikzelf, Bruno, zijn West-Vlamingen van geboorte, en in de Far West heersen andere wetten. In West-Vlaanderen ben je niet getrouwd zolang je niet getrouwd bent voor je schoonmoeder. In de praktijk betekent dit dat je moet trouwen voor de Kerk.
Dat was niet evident voor twee overtuigde, naar Gent geëmigreerde atheïsten zoals wij. We werden op visite gestuurd bij een priester in de hoop dat die ons tot een huwelijksmis zou kunnen overhalen. Tijdens die ontmoeting beweerde de Eerwaarde Heer Deken Jozef, een neef van mijn schoonmoeder, het volgende: "Als jullie niet door God in de echt verbonden zijn, dan zullen jullie kinderen bastaarden zijn, beseffen jullie dat wel?"
Ik vrees dat hij zelf niet besefte dat hij met dit soort vragen alle kansen op een Katholieke trouwerij de grond in boorde. Uiteindelijk werd er toch een compromis beklonken. Onze ouders zouden een eucharistiedienst houden om te vieren dat hun kinderen getrouwd waren. We beloofden dat we op die viering —en op het feest dat daarna gehouden werd— zouden opdagen. Dat was wel het minste wat we konden doen.

Dat waren best mooie dagen. Ik herinner me vooral hoe er de dag voordien veel alcohol werd verzet. De misviering op 1 september 1995 was een beetje een thriller. Teksten die door neef Jozef gewraakt werden, stonden toch in het huwelijksboekje onder de titel "Lezen wij in stilte."
In de preek werd de klemtoon gelegd op het belang van alle facetten van een perfecte briljant. Volgens de priester stonden wij nog heel ver van die perfectie af. Hij vond ons niet zo schitterend en noemde ons "ruwe diamant." Wij droegen dit fier als onze geuzennaam. Zo waren wij.

Een andere kanshebber in de categorie mooiste dag van je leven, is de dag waarop een kind geboren wordt. Toen onze oudste zoon, Inigo, geboren werd, legde de verpleegster hem in de armen van de kersverse vader, om hem vlug weer terug te nemen. Ik zag lijkbleek en ik begon te trillen. Men dacht dat ik elk moment kon flauwvallen.
De cynicus in mij zou opnieuw kunnen zeggen dat de geboortedag van een kind inderdaad de mooiste is, omdat je van die dag af niks dan miserie hebt, maar dat klopt niet helemaal. Inigo was een baby zoals je die alleen in de Pamperreclames ziet. Soms slopen we ’s nachts naar zijn bedje met de vraag: ademt hij wel nog? Zo’n stil en zoet kind was hij als baby.
Het duurde dus niet lang vooraleer nummer twee er was, Jago. Ook toen schrok de verpleegster van mijn reactie toen ze me het kind overhandigde. Ik zei namelijk: "amai dat kind ziet er raar uit." Maar dat was gemakkelijk te verklaren: Jago heeft wat zijn looks betreft zeer veel mee van zijn vader, en dat is ook een beetje een rare.

Verjaardagen zijn dan weer goede kandidaten voor de slechtste dag van mijn leven. Ik hou er niet van mijn verjaardag te vieren. Vooral met dertig worden had ik het moeilijk. Dat was in het jaar 2000, een jaar waarnaar ik als kind en Science Fiction-fan met veel verwachting naar had uitgekeken, maar het was allemaal niet zo magisch als verwacht. Zelfs de Y2K dreiging waarbij gevreesd werd dat alle computers zouden uitvallen, stelde uiteindelijk niet veel voor. Dertig worden was veel erger. Ik weet nog hoe ik hyperventileerde: "Ik ben al vijf jaar afgestudeerd, ik ben al bijna dertig, en ik heb nog niks bereikt in mijn leven. NIKS!"
Ik heb toen ferm onder mijn voeten gekregen van Ingeborg. Ze zei: "Wat? Je hebt een vrouw, je hebt twee zonen, je hebt een eigen huis, én je hebt een goeie job! Hoe durf je dan nog te beweren dat je niets hebt bereikt?" Wist ik veel hoe gelukkig we toen waren. De slechtste dag van ons leven moest nog komen. Ik hoef geen twee keer na te denken om te weten welke dag dat was.

De slechtste dag van mijn leven was de dag dat we te horen kreeg dat Inigo kanker had.

I already have 7 more pages decribing the worst weeks of our life: between the day the doctors told us they though our son had cancer, and the day the diagnosis was confirmed. I'm not going to write this story in one go, but I'm going to add more pages whenever I feel I'm up to it. And then we'll see if it's something that can be published.