2026-06-22
Ego's (deel 1)
Twintig jaar geleden viel er mij een boekcontract in de schoot van de Amerikaanse uitgeverij Manning Publications. Ik identificeerde me toen in de eerste plaats als een informaticus met ervaring in de programmeertaal Java, als een expert op het gebied van PDF en daarbovenop als de originele ontwikkelaar van de openbronsoftware iText. Die werd op dat moment gratis gebruikt door bedrijven zoals IBM, SAP, Microsoft en dergelijke.
Ik werd opgebeld door de Assistant to the Publisher. Die vertelde me: 'Op de vraag aan onze lezers welke auteurs we een kans moeten geven om een boek te schrijven, kwam jouw naam meermaals naar boven. Ben je daar eventueel in geïnteresseerd?'
Aangezien het een jongensdroom van me was om ooit een boek te schrijven, zegde ik toe. Ik stelde een inhoudstafel samen, tekende het contract, en er werd mij een developmental editor toegewezen. Dat is een redacteur die de auteur bijstaat bij het ‘ontwikkelen’ van het boek. In mijn geval ging het om iemand uit de IT-sector die een grote fan van me was.
Ik schreef drie hoofdstukken bijeen. Die waren volgens mijn bewonderaar cool, amazing, stellar! Al die lof verwonderde me, wat dat was niet hoe ik het zelf aanvoelde. Ik was niet tevreden met mijn werk en daar kon de overdaad aan complimenten niets aan veranderen. Ik vroeg — en kreeg — een onderhoud met de Publisher — de grote baas van de uitgeverij — en deelde mijn bezorgdheid. Hij las mijn eerste drie hoofdstukken na, en zei: ‘Je hebt gelijk. Dit is niet de kwaliteit die we bij Manning Publications nastreven.’
Ik dacht dat dit het einde betekende van mijn boek, maar hij ging verder: ‘Bedankt om dit in zo’n vroeg stadium te melden. Ik zal een andere redacteur voor je zoeken.’ Even later stelde hij me voor aan een sciencefictionauteur die niets afwist van PDF en in zijn leven nooit een letter code had geschreven.
Die nieuwe redacteur dissecteerde mijn problematische hoofdstukken met chirurgische precisie en legde me haarfijn uit wat er verkeerd mee was. Ik probeer even mijn eerste reactie te reconstrueren: ‘Wat weet jij nou af van software? Ik ben wel de originele ontwikkelaar van iText, hé! Hoe durf je kritiek te hebben op materie waar je zelf geen ervaring mee hebt?’
Het pleit voor de sciencefictionschrijver dat hij daar heel kalm onder bleef. ‘Bruno,’ zo antwoordde hij, ‘je hebt zelf aangegeven dat je een andere redacteur wilde omdat je diep binnenin wist dat er van alles fout was met je eerste hoofdstukken.’
Dat kon ik niet ontkennen.
‘Als ik wijs op de fouten die je maakte, dan doe ik dat niet om je te koeioneren,’ vervolgde hij. ‘Ik doe dat omdat we allemaal, jij, de uitgever en ikzelf, hetzelfde doel hebben. We willen allemaal het beste boek uit je halen dat in je zit.’
Op dat moment besefte ik dat ik op mijn eentje een boek kon schrijven — als ik dat helemaal met eigen middelen deed. Toen had ik daartoe echter de middelen nog niet. Ik mocht van geluk spreken dat ik een uitgever had die in mij wilde investeren, onder andere door mij te omringen met mensen die mij met raad en daad bijstonden. Het zou dom geweest zijn te zeggen: 'Als het niet volgens mijn gedacht kan, dan hoeft het voor mij niet.' Ik besloot dus naar de sciencefictionschrijver te luisteren.
Bij Manning Publications is een boek een bestseller vanaf het moment dat er 5000 exemplaren van worden verkocht — dat was ook het aantal boeken dat bij een eerste druk geproduceerd werd. Van mijn eerste boek gingen meer dan 12.000 exemplaren over de toonbank — eBooks inbegrepen. Er kwam binnen het eerste jaar een tweede druk. Een paar jaar later mocht ik een Second Edition schrijven. Daar werden nog eens meer dan 10.000 exemplaren van verkocht.
Moraal van het verhaal: het is oké om een groot ego te hebben, maar soms loont het om het even opzij te zetten. Doe je dat niet, dan schiet je in je eigen voet.
Onvoltooid toekomstige tijd
Entreprenerd
Wintercircus
Blog
- 2026-06-22:
LinkedIn reacties op mijn post van 20 juni 2026 - 2026-06-22:
Ego's (deel 1) - 2026-06-02:
Boxers Lot