2026-06-02
Boxers Lot
Mede dankzij initiatieven zoals het Wintercircus klimt Gent gestaag in de rankings van technologiesteden. Investeerders kijken met toenemende interesse naar de plek waar de Leie in de Schelde vloeit. Je vindt er een gezonde mix van ervaren ondernemers en ambitieuze starters die tot laat in de avond gebogen zitten over pitchdecks, financieringsrondes en groeiplannen.
Dat is goed nieuws.
Als een van de vele West-Vlamingen die na zijn studies in Gent bleef plakken, gun ik het de stad die me adopteerde. En ik gun het vooral de jonge mensen die er met creativiteit, durf en doorzettingsvermogen bouwen aan nieuwe bedrijven.
Toch knaagt er iets.
Steeds vaker moet ik denken aan Boxer, het sterke werkpaard uit Animal Farm van George Orwell.
Boxer was het toonbeeld van loyaliteit en doorzettingsvermogen. I will work harder was zijn devies. Hij trok de kar voor de hele boerderij, geloofde in een betere toekomst en gaf alles wat hij had. Tot hij uitgeput raakte. Toen werd hij zonder scrupules afgevoerd naar de paardenslager. Zijn lijf en leden werden omgezet in whisky voor de varkens die aan de macht waren.
Ik vraag me af of de jonge founders vandaag de Boxers van onze tijd zijn.
Zij werken harder, nemen meer risico, creëren banen, trekken talent aan en vullen op die manier mee de collectieve pot. De ondernemer die een bedrijf van nul naar twintig en vervolgens naar tweehonderd medewerkers brengt, betaalt vennootschapsbelasting, personenbelasting, sociale bijdragen en roerende voorheffing. En wanneer er uiteindelijk een succesvolle exit volgt, klinkt al snel de roep om nog meer belastingen.
Nochtans zijn het vaak dezelfde mensen die ’s morgens als eersten de lichten aandoen en ’s avonds als laatsten de deur sluiten. Hun succes is geen toeval. Het is het resultaat van focus, lange werkdagen, moeilijke keuzes en het vermogen om weerstand te bieden aan de waan van de dag.
Desondanks gedraagt de overheid zich al te vaak als de varkens uit Animal Farm. Eerst juicht ze mee: innovatie, ondernemerschap, startup-ecosysteem. Ze organiseert netwerkevents, subsidieert projecten en steekt graag pluimen op de hoed bij elk succesverhaal. Maar zodra er werkelijk waarde wordt gecreëerd — schaalbare bedrijven, hoge lonen, succesvolle exits en vermogens die vaak opnieuw worden geïnvesteerd — verschijnt een andere reflex: hogere lasten op kapitaal, steeds complexere regelgeving en een administratieve machine die vooral consultants en tussenpersonen rijker maakt.
De publieke sector is uitgegroeid tot een apparaat dat sneller lijkt te groeien dan de welvaart die het moet ondersteunen. Waar de overheid het creëren van waarde zou moeten aanmoedigen, maakt ze het fiscale en regelgevende landschap almaar ingewikkelder. Wie werk creëert, wordt vaak zwaarder belast dan wie van werk afhankelijk is. De kar van Boxer wordt zwaarder. De zweep minder en minder subtiel.
Boxer geloofde dat zijn extra inspanningen de hele boerderij vooruit zouden helpen. Veel jonge ondernemers geloven dat vandaag ook. En ze hebben gelijk … zolang de spelregels duidelijk en voorspelbaar blijven. Maar wanneer een succesvol lokaal bedrijf systematisch wordt gezien als een melkkoe in plaats van als een motor van vooruitgang, zullen precies de mensen die we het hardst nodig hebben afhaken.
De les van Orwell is niet dat elke vorm van collectieve organisatie verkeerd is. De les is dat macht corrumpeert en dat taal gemakkelijk wordt misbruikt. Wat is een eerlijke belasting? Hoe ver reikt solidariteit voor iemand die alles riskeert? Wanneer is de zogenaamde fair share eigenlijk voldoende?
Als Gent, België en Europa opnieuw op eigen benen willen staan, zal er een mentale omwenteling nodig zijn. Dan moet afgunst op succes plaatsmaken voor bewondering en navolging. Dan moet wie waarde creëert niet als eerste worden opgeofferd wanneer ideologie botst met economische realiteit. Gent mag groeien. Het Wintercircus mag bloeien. Groei is precies wat we vandaag nodig hebben om morgen de schulden van gisteren te kunnen betalen. Denken dat de rest van de wereld die rekening wel zal vereffenen, is een gevaarlijke illusie.
Laten we de Boxers niet naar de slachtbank sturen. Een samenleving die haar trekpaarden opoffert, eindigt zoals Animal Farm: een boerderij waar de varkens op twee benen lopen en de rest nog altijd harder moet werken.
Het is aan de jonge ondernemers zelf om waakzaam te blijven. Niet cynisch, maar scherp. Creëer waarde. Hou opties open. En vergeet nooit dat loyaliteit aan een stad, een land of een continent nooit blind mag zijn.
De kar trekken is eervol.
Maar zorg dat je op tijd merkt wanneer ze je naar de trailer leiden.
Onvoltooid toekomstige tijd
Entreprenerd
Wintercircus
Blog
- 2026-06-02:
Boxers Lot - 2026-03-11:
Wegens succes verlengd - 2026-01-25:
Waarom de Belgische meerwaardebelasting een ramp is voor de Belgische economie